Na de laatste keer Afrika, die soms als ware kwelling werd beleefd, zijn de Threelefthands niet helemaal tot hun eindbestemming gekomen. Na vele tegenslagen werd er besloten om er voorlopig een punt achter te zetten waarna ze vervolgens met de staart tussen de poten naar Fryslân zijn wedergekeerd.
Door deze hals-over-de-kop-handeling werd een niet onbelangrijk detail eventjes overgeslagen:

Doutzen!

In het laatstbezochte land van ons avontuur moesten we het supermodel achterlaten tussen de mooie heuvels van De Drakensbergen. Alleen nog altijd gelinkt aan het  felbegeerde papiertje de “Carnet du Passage” waarvoor zowel vrienden als familie hun donatie hebben gedaan om onze reis uberhaupt mogelijk te maken. Aangezien dit document niet eerder zuiver is dan wanneer Doutzen terugkeert naar haar Heitelân of ingevoerd of gesloopt wordt, zal er voor een laatste keer gereden worden om dit hoofdstuk definitief af te sluiten. Omdat de rechterhanden helaas niet in de positie waren om hiervan deel uit te maken, wordt lefthand Mukkes deze keer versterkt door lefthand Nynke en brengen ze Doutzen naar de Table Mountain om daarvan af te rijden als knallende afsluiter.

Vergezeld door de twee dames zal het Mukkes ook zeker een voldaan gevoel geven om de Cairo to Capetown trip eindelijk tot het laatste puntje te hebben uitgereden, en dat onder toeziend oog van de cruiser die ze al zo ver heeft gebracht.
Voor een laatste keer zal er worden gezien wat voor avontuur en schoonheid het donkere continent te bieden heeft. Er zal veel geregeld moeten worden, we zullen meer willen zien dan we aankunnen, vertraging op ons toch al niet zo strakke schema zal onvermijdelijk zijn, maar genieten zullen we!
Alle mogelijke impulsen zullen we opdoen, de Afrikaanse cultuur zal nog eens goed worden gesnoven, wie weet komen we zelfs toe aan wat welverdiende rust en, bovenal zal er een waardig afscheid van Doutzen worden genomen tijdens deze spirituele afsluiting van het goede initiatief van de Threelefthands in Afrika.

Hoewel er voorzichtige hoop is dat Doutzen ons nog wel een paar weken van dienst kan zijn, houden we er rekening mee dat er gezocht moet worden naar een alternatieve methode van verplaatsten.
Zo zaten we te denken om haar te slepen, haar te metamorfoseren tot zeilobject, of zelf te paard verder te gaan. Mochten jullie andere geniale ideeen hebben om onze reis zo autonoom en creatief mogelijk voort te zetten, dan zijn suggesties van harte welkom! We proberen jullie via het net op de hoogte te houden van onze belevenissen en de successen die we met Doutzen hopen te boeken.

Op 25 januari staan we met onze backpack en gitaar op Schiphol om niet eerder terug te keren dan wanneer de lente haar eerste tekenen laat zien.
Dus, voor de fans die nog een glimp willen opdoen van deze twee linkerhanden: We zijn nog anderhalf week op vertrouwde bodem te vinden waar we natuurlijk nog wel druk bezet zijn door de laatste voorbereidingen, ZZP-werkzaamheden, kantoorperikelen, niet te missen feestjes* en onze sleutelskills alvast uitbreiden op thuisblijver Doutzen 2.

* 20 januari: Trash till death in Theater Romein

* 21 januari: Rocksolid Fest in Kiehool, Burgum

Ja, zijn we er weer? Glaasje water met trillende handjes naar je mond gebracht en de valium niet vergeten? Mooi, dan leggen wij het even uit. Het geld is op, zo simpel is het. Nu zouden we nog wel door kunnen blijven ploeteren en elke cent aan Doutzen uit kunnen geven, maar het houdt een keer op. Na drie jaar in het stof, eten met je handen en poepen in de bosjes vinden wij het ook wel een keer leuk geweest met het back-to-basic gevoel. Alhoewel de stichting dus niet langer actief is, bestaat zij nog wel, omdat wij toch nog ergens de verre hoop koesteren dat National Geographic ons belt met een geweldig voorstel. Gebeurt dit nou niet, dan blijft de stichting een geweldig platform om eventuele andere altruïstische werkzaamheden uit te organiseren, want we blijven natuurlijk een stel idealisten. Mocht je je aangesproken voelen om ons werk door te zetten of wil je gebruik maken van onze veel, zo niet alles omvattende kennis, doe dat dan.

Samenvattend kunnen we zeggen dat we drie geweldige jaren hebben gehad. Sommigen vonden ons dom, anderen vonden ons geweldig. Sommigen raakten geïnspireerd en sommigen geïrriteerd. Wij hebben veel geleerd en hopen jullie ook het één en ander te hebben bijgebracht, terwijl we hier en daar een leven hebben gered. Of we nu ook werkelijk een verschil hebben gemaakt in de van corruptie, domheid en blind idealisme vergeven wereld van de ontwikkelingssamenwerking? Dat mag jij zeggen…

In Zuid-Afrika, waar we dus heen gesleept werden, is het de versnellingsbak die – hoe zullen we dat eens netjes zeggen, helemaal aan braad is. Maar, in Zuid-Afrika is het voor de eerste keer in dit van Volkswagen onderdelen verstoken continent geen probleem. Hier werd ons type auto immers tot ver in de negentiger jaren nog geproduceerd, dus een versnellingsbak moet dan geen probleem wezen. Zou je denken.

We verwachtten wel dat we hier iets meer moeten betalen dan in Nederland, waar je ze vrijwel gratis ophaald, maar de zoals de prijzen hier liggen, liggen ze nergens, en dat is geen positief commentaar. Honderden euro’s moeten de mensen hier voor het benodigde onderdeel hebben, zelfs als deze zelf ook nog voor reparatie vatbaar is. Onzin, vinden wij en dus zoeken we stug een eeuwigheid door, terwijl we onszelf stationeren op de zanderige parkeerplek van ‘Gear & Diff’. De eigenaar van dit etablissement is een beste vent en ook nog eens een versnellingsbak specialist, maar zelfs deze Zuid-Afrikaan heeft geen hoop op een goede afloop.

Uiteindelijk vindt Mukkes een telefoonnummer en, zoals wel vaker wanneer je een telefoonnummer vindt, belt hij het ook. Zodoende, en niet anders, krijgt Mukkes een Indiër aan de lijn die wel de juiste bak heeft liggen voor een bedrag dat heel wat beter klinkt dan de prijzen die we eerder hoorden, maar nog niet zo goed is dat we deze quotatie durven te publiceren. Haak en oog aan deze oplossing is dat ze onze oude versnellingsbak er voor in de plaats willen en dus klimt Mukkes een dag later in een busje in dienst van het openbaar vervoer, vergezeld van zijn 60 kilo zware versnellingsbak naar het 500 kilometer verder gelegen Pretoria.

Mooi stadje, dat Pretoria, maar daar had Mulder geen oog voor. Mulder had oog voor de Indiër die hem ophaalde. “Ja, kom maar even mee naar de garage.” Eigenlijk waren we niet eens verbaast dat toen we bij de garage stonden er geen passende versnellingsbak was. Mukkes vraagt of ze begrijpen dat ze hem nu voor niks 500 kilometer hebben laten reizen, vergezeld van een hoop metaal die nu ook weer mee terug moet. De Indiër haalt, heel typerend, zijn schouders op. Een dag later komt Mukkes dus terug, zonder versnellingsbak.

Toch een oplossing! Tenminste…
Abie, de eigenaar van ‘Gear&Diff’ heeft na tien dagen behoorlijk medelijden met ons en besluit een belletje te plegen naar een iemand die een bepaalde machine langs brengt waarmee misschien het een en ander toch nog gerepareerd kan worden. Nog geen drie uren later start de motor van Doutzen weer. Dat is leuk, maar ook frustrerend; dit betekend dus dat we weer tien dagen hebben verspilt.

Aan de andere kant, Doutzen is nu wel zo goed als nieuw en we rijden dan ook weer vrolijk verder. We hebben nog heel veel plannen namelijk. Die vallen niet veel later in duigen wanneer we bij een tankstation staan en niet kunnen betalen. Geld is op. Dat van ThreeLeftHands, dat van Mukkes en dat van Henk. Alles hebben we in dit project gestoken en nu zijn we helemaal blut. Om de diesel te betalen doen we dingen die we liever voor ons houden en besluiten dat het nu te ver is gekomen. We keren, na een kort bezoekje aan de Drakensbergen om en pakken het vliegtuig naar huis. Vraag ons alsjeblieft niet wat we voor die tickets hebben moeten doen.

[Show as slideshow]

Vriezend koud is het in Zimbabwe. ‘S nachts dan, als de zon onder gaat wordt het rap kouder en soms wordt zelfs het vriespunt bereikt. Buiten koken wordt dan een stuk minder gezellig en buiten de zomen van je muts zie je niks anders dan het vuur, de pan die erop staat en de rook die je doet stikken. Het is goed dat wij onszelf de ‘Jamie Olivers van de Jungle’ mogen noemen, anders was het de moeite niet eens waard geweest. Als de zon opkomt, blijft het nog even ijzig koud en lopen we rond in ons thermisch jaren ‘70 leger dump ondergoed, tot de zon ons verteld dat het ongeveer negen uur en tijd voor de korte broek is. Ja, zo verwilderd zijn we al; de stand van de zon laat ons tot op 5 minuten nauwkeurig zien welke tijd het is. Grote baarden, woeste blikken en rauwe stemmen, zo wild. Als we Guerrilla Volunteering naar het Nederlands willen vertalen, roepen wij ‘Piraten Vrijwilligers! Aarrrh!’

Het rijden door Zimbabwe kenmerkt zich door de totale afwezigheid van mensen. Nogal een verademing na de niet stoppende drukte in bijvoorbeeld Malawi. We zijn gewend om overal iemand te zien en frequent iemand subtiel aan te tikken met Doutzen’s voorkant om duidelijk te maken dat ze toch echt aan de kant moeten gaan. Als er even geen dorpje in de buurt is, wandelt er wel iemand over straat en vraag je je af waar deze man of vrouw in hemelsnaam vandaan komt, dan wel heen gaat. Maar niets van dit alles in Zimbabwe; hele dagen rijden we over lange wegen zonder ook maar iets tegen te komen, behalve dan de kale autowrakken langs de kant van de weg die ontdaan zijn van alle onderdelen die ook maar enige waarde hebben gehad. Deze verlatenheid geeft een losgerukt gevoel van stilte, die nooit helemaal tot rust maant en die vooral onhandig is wanneer je proviand langzaam minder wordt.

Uiteindelijk biedt een oude man die we een lift geven uitkomst, hij weet wel een boer ergens op een zijweggetje, waar we dus ook in rijden. Tijdens deze rit legt de man ons uit dat we nu naar een ‘farmstead’ rijden en dat hijzelf een chief is van een ‘homestead’. Wij hebben hier weinig op te zeggen. Maar we denken wel, ‘Homestead? Farmstead’? Ongebruikelijke woorden zijn dat, in Afrika’. Aangekomen bij de ‘farmstead’ wordt het langzaam duidelijk. Uit alles blijkt dat dit ooit een bloeiende locatie was. In het midden van een grasveld ligt een door zonlicht verweerd vaalblauw zwembad, zonder water, waaromheen verschillende gebouwtjes staan waar de witte verf van af bladert. De rieten daken liggen grotendeels naast de huisjes in plaats van erop en op de muren staan afbeeldingen uit ‘The Lion King’ geschilderd.

Afrikanen schilderen geen Timon en Pumba op muren. Afrikanen zwemmen niet. Afrikanen gebruiken liever blikken daken in plaats van decoratieve rieten constructies. Dit was ooit van een blanke, valt het kwartje nu. Om een muurtje, waar een jarenlang in onbruik geraakte trekker staat te verwelken, komt een man in een overal ons tegemoet. Hij is de boer. Hij is zwart. “Hoe kom je aan deze plek?” vragen we, “Van mijn vader.” zegt de man terwijl hij ons meeneemt naar een veldje waar we blijkbaar wat groenten vandaan kunnen krijgen. Jaja, denken wij, natuurlijk heb je dit van je vader. Het veldje is niet meer dan dat. We plukken wat andijvie, betalen de man en rijden weg van het vervallen boeren erf, waar het ooit eens moest zoemen van de activiteit. De hele ervaring ademt een ‘Mad Max’ gevoel uit. “Vroeger…” lijken de bomen te zuchten. “Apocalypse Now in Africa”, denken wij.

Mocht je het nooit geweten hebben, die boerderij is gewoon afgepakt van een blanke. Herverdeling van het land, zo noemde Mugabe dat in het jaar 2000. Bloeiende bedrijven werden zo binnen een maand ontdaan van alles wat het ooit voorstelde, de oorspronkelijke eigenaars weggejaagd of vermoord.

Doutzen ondertussen, is er helemaal mee opgehouden. De mislukte trip naar Lusulu is ons zwaar opgebroken en weer zitten we in een land waar we geen onderdelen kunnen vinden. We moeten zien dat we naar Zuid-Afrika komen. Met nog meer dan tweehonderd kilometer te gaan, binden we een touw aan Doutzen’s bumper en laten we ons slepen door een ieder die het wil. Binnen twee dagen, wat sneller is dan verwacht, komen we zo bij de grens, die zo’n drie kilometer beslaat waar we onze bus letterlijk overheen moeten drukken. Tijdens deze trektocht – ha, woordgrapje! – geeft iemand ons een lift en laat ons parkeren op het terrein van zijn ouders’ lodge en verteld ons een waanzinnig verhaal, dat je binnenkort op FreshTV kunt zien. Inclusief hele populaties van wilde dieren die genivelleerd worden, $20.000 die door de regering binnen een nacht van je privé rekening wordt geplunderd en mensen die ondanks dit toch terugkomen, want ja, Zimbabwe is nou eenmaal je thuis. Iets om naar uit te kijken dus.

[Show as slideshow]

Zimbabwe. Dit keer waren ook wij er niet helemaal gerust op. Toch de thuishaven van een van s’werelds meest gevreesde dictators, meneer Mugabe. Wat hebben twee scherpe Nederlanders met een eigen mening over land en ontwikkelingen hier te zoeken? De grenspost was een eitje, dus dat begon goed. Omdat we zoals gebruikelijk geen map hadden gekocht hadden we geen flauw idee waar we waren. We rijden van Nederland naar Zuid-Afrika, dus onze geografische kennis stelde ons nog wel in staat te redeneren dat we in het Noorden waren, dus reden we richting zuiden tot we bij een afslag kwamen die wel iets bekends had, waar we dus ook insloegen. Richting Lusulu!

In Lusulu, alweer een klein afgelegen dorpje, is het de bedoeling dat de school aldaar een tuin aanlegt om zo het grootste gedeelte van het bijbehorende dorp te kunnen voorzien van eten. Alle onderdelen zijn aanwezig; land, watertanks, zonnepanelen etcetera. Wat er wel ontbreekt, is de kennis om alles deugdelijk aan te leggen en daar komen wij dus om de hoek kijken.

We reden in totaal twee dagen over zand en grindweggetjes en de weg werd stiekem steeds slechter, tot het punt waarop alles om ons heen leek te schudden en het kletteren van onze kopjes en pannen een oorverdovend gedruis was geworden dat zich kon meten met de Victoria Falls op een zonnige middag in juli. Steeds steiler werden de hellingen, steeds groter de stenen die de weg vormden. Op een bepaalde helling die geen eind leek te kennen moesten wij, en Doutzen, onze meerdere erkennen in de berg die we toch echt over moesten. We hadden onze auto echt onverantwoord afgebeuld en Lusulu was nog best ver, dus moesten we, voor de eerste keer tijdens onze reis toegeven dat een 4×4 best handig was geweest.

Na de terugweg, die weer twee dagen duurde, kampeerden we bij een heuse countryclub. We kwamen in gesprek met een grote blanke man met snor en we konden het niet laten om te vragen hoe dat nou was, leven onder een dictator. Nou, dat viel dus allemaal reuze mee. Tuurlijk, de man had wat dingen gedaan die echt niet door de beugel konden, maar op het moment was het allemaal wel prima. En het moet gezegd, ons verblijf in Zimabwe is niet moeilijk geweest. Politie agenten zijn relaxed, de mensen aardig en alles straalt wel wat uit dat er niks aan de hand is. Bliksemschicht natuurlijk, als je alleen weet wat je leest en hoort, maar er is hier echt weinig aan de hand; het leven gaat gewoon door. Misstanden en dergelijke zijn slechts momenten. Als er iets gebeurt, gaat het volgende moment alles gewoon door en daar moet je het mee doen. Met stilstaan schiet je niet heel veel op. Dat is zo ongeveer de instelling hier. Het wordt pas lastig wanneer de volgende president komt, met zijn eigen hervormingen en dergelijke.

Zimbabwe verdiend nog wel wat meer dan alleen onze avonturen. Er door heen rijden geeft je het gevoel dat je je op de set van Mad Max bevindt. Niet lang geleden was dit een wit land met een krachtige economie. Toen werd al het land opnieuw verdeeld, blanken weggejaagd of vermoord of iets daar tussen in en toen was het het wilde westen in Afrika. De valuta donderde naar beneden, hele landerijen takelden af in korte tijd en Zimbabwe was weer terug aan het begin van de beschaving. Bizarre verhalen vindt je in ons volgende blog, laten we jou eerst achter met de linkjes naar onze laatste filmpjes.
Nummertje 1, noemeros dos, episode 3 en als laatste cinematografisch kunststukje 4

[Show as slideshow]

Na dit zijweggetje, dat jou er toe moet aanzetten vooral al je contacten en dergelijke aan te spreken om ons heul erg snel te contracteren, keren we weer terug waar het nou eigenlijk over ging; wij die filmen, in een dorpje ergens in Zambia. Moet je toch leuke reacties van krijgen, dachten we zo. Vier hoogopgeleide doktoren die zomaar voor gratis even naar je dorp rijden om je kind een pilletje te geven waardoor die nare wratten over zijn hele gezicht eindelijk eens wat afzwakken. Of jou een handvol condooms geven. Of je vertellen wat nou een goede, evenwichtige maaltijd is. En toen we vroegen “Mevrouwtje, wat vindt u nou van On Call Africa?” stonden we dus ook raar te kijken van het antwoord; “We want a clinic.” Euh, dat was de vraag helemaal niet. Toch? Ik vroeg toch niet wat jullie willen, ik vroeg wat jullie er van vonden dat deze witte mensen zomaar voor noppes jullie uit de brand helpen. Met je SOA. “Yes. But we want a clinic… And more doctors.” En zo word vrijwilligen in eens een heel erg ondankbare taak.

Drie oudere vrouwen snellen naar ons toe wanneer ze de camera zien en beginnen op niet mis te verstane wijze duidelijk te maken wat ze er allemaal van vinden. Goed, het is in de lokale taal Tonga, dus het is wel degelijk mis te verstaan, maar ook zonder tolk begrijpen we het; het is allemaal niet best. De tolk bevestigd dit vermoeden, “Het is niet best.” zegt ‘ie. De vrouwen zijn hels omdat ze niet geholpen worden. De mobile clinics zijn zo populair dat de eerste mensen al om zeven uur s’ochtends voor de dokters staan, om een rij te vormen die pas om vier uur in de middag minder heftig wordt. Om dit in goede banen te leiden, trekt men een kartonnetje met daarop een nummertje geschreven en heb je geen nummer, dan heb je pech. Kom volgende maand maar terug. Gek genoeg bestaat er amper begrip of waardering voor deze poging tot orde. Mannen dringen voor kinderen, nummertjes worden afgepakt en er wordt constant gezeurd.

Het erge is, dat de meeste mensen die daar komen eigenlijk helemaal niet zo ziek zijn. Je moet er bij zijn om het te geloven, maar zo’n Afrikaan kan zich toch aanstellen! En dan vooral de mannen, die met elk schrammetje willen worden opgenomen in een ziekenhuis. Aan de andere kant was er ook een jochie dat van een paal was afgevallen, waarbij de paal in zijn scrotum bleef steken en zo zijn hele zak openscheurde. Dit ventje gaf dus geen kik. Dapper en keihard. En pijnlijk. Continent vol tegenstellingen joh, bewijst dit ook maar weer.

Voordeel van ons verblijf in Livingstone was dat het vlak bij de grens ligt. Binnen een dag waren we deze dus ook over, om nu vanaf de andere kant de enorm toffe Victorie Falls te bekijken. Dat is dus zo’n waterval waarbij woorden tekort schieten. Iets met ‘de schuimende koppen briesen in een duizendmeter lange geordende chaos naar beneden met een oorverdovende en niet aflatende ruis die indrukwekkend tot rust maant.’ Kijk, wij kunnen wel schrijven, he? Regenboogje hier, spettertje daar, moet je gezien hebben. En dan, plop, ben je in Zimbabwe. Thuishaven van Mugabe, angstgegner van alles wat westers is, olifanten die door de straten lopen, leeuwenpoten naast je bus in de ochtend en natuurlijk Lusulu, waar we weer aan gaan kloppen om te helpen. Een ‘dankjewel’ zou nu wel een leuk zijn…

[Show as slideshow]

Het is dus duidelijk, Matias heeft hulp nodig. Helaas moesten wij hem berichten dat we al in het volgende land zaten, maar besloten deze mail online te zetten zodat jij misschien iets weet, zelf die kant op wil gaan of een ander idee hebt om Matias en zijn dorp uit de brand te helpen. Wij hebben zijn gegevens, dus als je je geroepen voelt, neem dan contact met ons op.

En ThreeLeftHands dan..?
Deze update heeft niet zoveel informatie over onze avonturen, maar dat komt later wel. Aanvragen krijgen we wel vaker en we vonden dat we deze moesten delen met jou. De meeste mensen in een ontwikkelingsland gaan er van uit dat de blanke wel even geld komt brengen. Wanneer een Malawiaan dan zelf al begint met het geven van kleine beetjes, en meer hebben ze vaak ook niet, dan verdiend dat de aandacht. Wij vragen hierbij dus aan jou hoe jij hem kunt helpen. Zet je contacten in, boek een vlucht, onderneem wat!

Mocht je het nog niet weten, de eerste vrucht van de samenwerking met FreshTV.nl is een feit en kun je hier bekijken. Wij zijn erg trots op het resultaat en hopen dat jij er ook van geniet!

Een jaar eerder in Malawi ontmoetten we Simon en Kirsty, die in Monkey Bay vrijwilligerswerk deden voor het ziekenhuis aldaar. Vanzelfsprekend hielpen we ze daarmee en zodoende raakten we bevriend met dit Schotse koppel. Het leek hen ook leuk om iets dergelijks als ThreeLeftHands op te zetten, maar dan voor dokters. We hadden een erg leuke tijd samen, maar zoals dat gaat in de schimmige wereld der reizigers, verloren we vrij kort na hun vertrek het contact. Tot dus die ene dag, dat we zonder zorgen door het Zambiaanse landschap reden en werden ingehaald door een Landrover. De Landrover van Simon en Kirsty. En dat is ook een onderdeel van reizen, of in ieder geval van ons; onwaarschijnlijke toevalligheden gebeuren ongezond regelmatig.

Simon en Kirsty hadden de daad bij het woord gevoegd en ‘On Call Africa’ opgezet. Met twee Landrovers vol met medicijnen rijden ze drie dagen per week naar de meest afgelegen nederzettingen, om daar voor een dag een gratis kliniek op te zetten, voordat ze doorrijden naar het volgende plaatsje. Ook Guerrilla Volunteering dus, maar dan met dokters. Voor ons betekende dit dat we, nog geen dag in Zambia, een nieuw project hadden gevonden.

Een dag lang gaven we Doutzen flink op haar donder, wat ons niet in dank werd afgenomen, en bereikten zo Livingston, in het zuiden van Zambia. Nog geen uur later sprongen we in een Landrover en waren onderweg. Twee uren keihard off-road later kwamen we aan bij het eerste dorpje. Helaas behoort een medisch diploma nog niet tot ons immer uitbreidende arsenaal aan vakkundigheden, dus heel even wisten we niet hoe we nou konden helpen, zo te midden van bosjes, heuvels en enorme uitzichten. Maar dat duurde maar heel even. Mukkes’ had al snel gezien en gehoord dat de Landrovers op hun laatste pootjes liepen en gleed niet veel later onder deze bullebakken om de problemen op te lossen. Potverdorie, dacht Henk, toch makkelijk als je dingen kunt repareren. Henk’s capaciteiten om heel erg slap te kunnen lullen leken dan ook niet nodig te zijn in deze eendags dokterswacht.

Voordoen hoe je een condoom om doet
Maar wisten wij veel dat er een paar doktoren ontbraken deze week! En laat die dokter nou net verantwoordelijk zijn voor de seksuele voorlichting. En dat, zei Simon, kan Henk dus wel doen. Gewapend met een banaan en een broek vol condooms deed Henk dat dus ook, om af en toe met zijn toch niet ongeoefende bek vol tanden te staan. Het was geen verrassing dat de kennis die voor ons normaal is hier ontbrak, maar de mannen bleken wel verrassend open en betrokken met hun vragen en opmerkingen, waarop het antwoord meestal “Go see the doctor.” was.

“Luister, ik heb blaren daar beneden, is dat een SOA?” “Hoe weet je dat je syfilis hebt?” “Tja, als je terugloopt van je werkt en je ziet een meisje en je hebt zin, dan heb je niet altijd een condoom bij je” “Ik heb eens per vier dagen seks. Is dat wel gezond? En hoe vaak doe je het dan per nacht?” en natuurlijk variaties op “Hahaha! Alleen seks met je vrouw, dat kan niet in onze cultuur!” Jaja, het zijn een stel onvoorzichtige geile mennekes hier. Geen wonder dat HIV/AIDS hier hoogtij viert; ze hebben geen idee wat het is en hoe een condoom dat voorkomt. Maar dat mocht blanke Henk dus eventjes uit komen leggen.

[Show as slideshow]

De enige clou die we hadden, was dat onze trouwe viervoeter was achtergelaten bij een zekere Shadrek, wiens broer als receptionist werkte voor de ‘Kasungu Inn’. Aangekomen bij dit establishment, maakten we het de aldaar aanwezige mensen niet eenvoudig door te vragen naar een broer van een receptionist die daar werkt die Shadrek heet. “er werkt hier geen Shadrek.” “Nee, weten we, maar zijn broer wel.” “en hoe heet die dan?” “Geen idee.”

Toch was binnen een ampel half uur duidelijk naar wie we op zoek waren, voor Afrikaanse begrippen enorm snel. Telefonisch instrueerde deze broer ons om hem te ontmoeten bij een lokaal restaurantje waar hij, toen we aankwamen, niet bleek te zijn. Bij ons begon het aantal vragen over het wel en wee van onze viervoetige vriend te groeien. Zou Noflik nog leven? De broer sms’te ons dat hij onderweg was, waar we na een dik uur toch aan begonnen te twijfelen. Na vijf keer bellen nam hij eindelijk op en lichtte ons in dat Noflik in goede gezondheid verkeerde in het huis van zijn familie. “Vreest niet,” deelde hij ons mede, “ik ben er bijna, ontmoet me bij de Standard Bank!” Hoop en vrees vochten om voorrang. Noflik is in orde, hoezee! Maar, met alle vertraging, was dit niet een voorbeeld van hoe Afrikanen gewoon geen ‘nee’ kunnen zeggen? Waar bleef de beste man? Twee uren later, weer een sms, “Op de M1(Een grote weg in Malawi), volg de bus met registratienummer ‘23dc567′.” Uhm, wat was dit, een ontvoering inclusief losgeld? Hier konden we weinig mee, en dus vertelden we hem “Hier kunnen we weinig mee.” Als antwoord vertelde hij ons dat we hem bij de Kasungu Inn konden ontmoeten.

Het was al een tijdje donker toen we hem eindelijk ontmoetten en met een grote lach bracht hij ons naar het huis van zijn familie, dat niet alleen van klei was, maar ook nog eens volgestouwd met mais. Oogstseizoen, dus dat klopte wel, maar waar was Noflik nou? Opgegeten, drie keer zwanger en afgeschoten of verhuurd aan willekeurige perversellingen?

Niks van dat alles; gek van uitbundige vreugde sprong ze plots tegen ons op en gezamenlijk maakten we een vreugdedansje dat wel vijf minuten duurde. En wat zag ze er goed uit! De familie had meteen door dat ze met een uitzonderlijk hond te maken hadden en hielden Noflik uit voorzorg gewoon binnen en het mag gezegd worden, ze hadden geweldig voor haar gezorgd. We drukten onze dankbaarheid uit middels een paar lokale maandsalarissen en duizenden dankjewels voordat we vertrokken. “Dag lieve mensen!” “dag, gekke witte mensen, met je gekke hond.”

Zambia!
De grens naar Zambia was eenvoudig. Het niet volledig in orde zijn van onze papieren maskeerden we door uitvoerig gepolijste bluf en chaos en viel bij de douane niet eens op, waardoor we binnen tien minuten alle benodigde stempels hadden binnen gestempeld. Met dezelfde bluf regelden we voor nog geen euro een vijfsterren-maal bij een van de chicste hotels van Zambia en lagen we onszelf te rusten in dit nieuwe land dat we eindelijk, na al die maanden vertraging, hadden bereikt.

De volgende dag waren we nog geen uur onderweg, of we werden ingehaald door een Landrover, die ons meteen maande om te stoppen. In die Landrover zaten twee oude bekenden, die we nooit meer verwachtten tegen te komen. De reünie was er een vol vreugde, halve tranen en van ongeloof bolstaande lachsalvo’s. Wie waren deze mensen? Wij weten het. Jij moet nog even wachten tot onze volgende update…

[Show as slideshow]

En jawel hoor, vlak voor ons, tussen andere betonnen hutjes in stond op een gepleisterde muur geschreven “Thank the Lord Engine Shop – Battery Charge here”. Beschuldig ons nu niet meteen van Godslastering, de shopjes en winkeltjes hier hebben daadwerkelijk namen als “Praise the Lord computer service”, “Jesus Christ Barber” “Mohammed is our prophet bicycle repair” en andere verheven creatieve uitspattingen. Wij kijken daar al niet meer van op en keken in plaats daarvan eens rond. Op de grond stond een transformator met daar aan vast twee lullige koper draadjes, die op hun beurt weer aan de polen van een accu waren gekoppeld. De term ‘effectiviteit’ heeft in Afrika geen enkele betekenis en dus waren aan de twee eerder beschreven accupolen nog twee koperdraadjes bevestigd, die op hun beurt weer bevestigd waren aan een tweede accu en dit volledig stroomverprutsende idee was nog een aantal keren herhaald, tot er in totaal zes verschillende accu’s aan gesloten waren.

Het concept ‘effectiviteit’ uitleggen
“Man, this doesn’t work. You must charge one battery at a time.” “Ah, but bwana, now they all charge. See, thirty-six volts,” wijst de uitbater van de hut ons op een wijzertje van de transformator, dat daar zonder aanwijsbare reden heen en weer slingert. “It is fully charged, it works, bwana.” en om zijn punt kracht bij te zetten haalt hij een lampje uit zijn broekzak, dat vanzelf sprekend aangaat zodra de koperen draadjes er aan gekoppeld worden. “My friend,” zeggen wij zo Afrikaans mogelijk, “it can not work this way, look…” en in plaats van een lampje halen wij onze hippe voltagemeter uit de broekzak, die zegt dat het voltage veuls te laag is om de batterij ook maar halfvol te noemen. De met olie besmeurde man kijkt ons zwijgend een tijdje aan met ogen die ons vertellen dat hij of zijn ongelijk niet wil toegeven, of zijn ongelijk wel toegeefd, of geen idee heeft waar we het over hebben. Wij gokken op de laatse en vertellen hem ons plan zo duidelijk mogelijk.

Ons plan is simpel. Voor de duratie van vijf uren laadt je alleen onze batterij op en koppel je geen andere accu’s er aan vast, anders loopt onze weer leeg. In ruil daarvoor betalen wij vier keer de normale prijs. Doen we normaal niet, maar goed, zijn we van het hele gezanik af. De man knikt. Wij leggen het nog een keer uit. GEEN andere batterijen! Het verbaast niemand, ons ook niet, dat toen we na twee uren weer even keken om te checken of alles goed zat ontdekten dat er weer drie andere accu’s met gammele koperdraadjes onze batterij leegzogen. Het verbaast ons niet, maar irriteert toch nog steeds.

[Show as slideshow]